بیم فاسد شدنم می رود !

------------------------- 

سوخت تنهايي مرا اي بي وفا وقتست وقت

گر شبي خواهي شدن مهمان ما وقتست وقت

تا نپوشيده است چشم از زندگي يعقوب ما

گر به كنعان خواهي آمد اي صبا وقتست وقت

در چنين وقتي كه ما از خويش بيرون رفته ايم

گر درآيي از در صلح و صفا وقتست وقت

سوزن بي دست و پا سر رشته را گم كرده است

جذبه اي گر داري اي آهنربا وقتست وقت

جان ز لب بر فكر دامن بر كمر پيچيدنست

گر حلالي خواهي از بيمار ما وقتست وقت

گر حقوق آشنايي را رعايت مي كني

عمر چندان نيست اي نا آشنا وقتست وقت

دستم از سر رشته اميد ها كوته شده است

گر بدستم مي دهي زلف دوتا وقتست وقت

بر سر بالين بيماران درد انتظار

گر رساني خويش را اي نا رسا وقتست وقت

گشت چشم استخوان ما سفيد از انتظار

ميگشايي گر پر و بال اي هما وقتست وقت

دست دامن گير و پاي رفتنش زين در نماند

رحم كن بر صائب بي دست و پا وقتست وقت

صائب تبريزي